E martë, 16 Gusht, 2022

Слава Україні!

Mbrëmë diktatori Putin fshiu famën e Rusisë në luftën kundër nazizmit, nëpërkëmbi viktimën e Ushtrisë së Kuqe të Evropës çlirimtare.

 

SHKRUAN: ARSIM ZEKOLI

Të gjitha kujtimet u kthyen këtë mëngjes, në këtë ditë të errët për botën. Kujtimi i ushtarëve të rinj të hutuar në barrikadat pranë kufijve të Sllovenisë, skenat e djegies së makinave. Kujtimet e thirrjeve nga Vukovari përmes Radio Zagrebit, kërkesa për ndihmë në mbrojtjen e qytetit. Kopertina e zezë e të përjavshmes Danas me një fjalë: Rat! Kujtimet e mitingjeve kundër luftës jashtë Holiday Inn në Sarajevë, të ndërprera nga gjuajtja e parë me snajper ndaj protestuesve paqësorë. Pamja e ekraneve të qenieve të para njerëzore që ranë në tokë. Thirrjet dhe lutjet e njeriut që kërcënoi se do të ngrinte një digë përmes Radio Sarajevës nëse ushtria dhe paraushtarakët serbë nuk tërhiqeshin. Thirrjet e natës vonë nga Bijeljina për njerëzit e tmerruar që bënin thirrje për të vdekurit në rrugë.

Do ta fal rininë time, injorancën e saj që i kalova ato netë të errëta pranë radiomarrësit me ndjenja të përziera keqardhjeje, eksitimi, kurioziteti dhe zemërimi. Ata duhet të ishin vetëm zemërim dhe keqardhje. Por lufta ishte një risi në jetën tonë atëherë. Në ditët, muajt dhe vitet, ai lajm do të bëhet normë, e përditshme, por kurrë një rutinë. Do të dëgjojmë raporte për masakra, përdhunime, kampe përqendrimi, refugjatë. Dëgjuam se diçka e tmerrshme kishte ndodhur në Srebrenicë. Vetëm për të qenë gati për njoftime të reja për gjakderdhje të re nesër. Dëgjuam për një sulm në Prekaz ndaj familjes së dikujt, për vrasjen e të gjithë anëtarëve të tyre. Kemi dëgjuar për Karpallak, kemi dëgjuar për Luboten. Kur mbaruan luftërat, mbaroi edhe rinia. I plakur para kohe.

Lufta ka ardhur

Këtë mëngjes, mendoj se si ndihen njerëzit në Kiev, Kharkov, Mariupol, në të gjithë Ukrainën. I zgjuar nga tingujt e sirenave, të shtënat e armëve, skenat e ndërtesave të shembura, vështrimet familjare të përziera me frikën dhe çuditshmërinë, guximin dhe besimin, dëshirën për jetë dhe zemërimin për të luftuar. Lufta ka ardhur. Lufta në ekrane. Lufta në bisedime. Lufta në radhë para dyqaneve. Lufta nga qielli. Lufta në tokë. Lufta sot. Dhe nesër, pasnesër… Paqja do të presë historinë.

Në njoftimin e tij për pushtimin, për të cilin ai siguroi se nuk do të ndodhte, lideri cinik i Rusisë njoftoi se qëllimi ishte “shkombëtarizimi” i një vendi fqinj të udhëhequr nga një hebre. Ai argumenti i fundit i nacionalsocializmit të politikës dhe botëkuptimit të tij, me të cilin pa sukses kërkon të justifikojë dëshirën dhe nevojën e tij përmes gjakut për të shuar dëshirën e ukrainasve për pavarësi dhe liri. Po, po, njoftimi i tij ishte lajmi i ditës. Megjithatë, një klasik i demagogjisë është dëgjuar tashmë në fjalimet e gjeneralisimo Frankos, në fjalimet e Hitlerit për kërcënimin ndaj Sudetit, në deklaratat e Millosheviçit se “ne nuk dimë të punojmë, por dimë të luftojmë”. Ngjashmëria e etikës imorale të diktatorëve gjatë historisë është e pabesueshme, gjithmonë e shfrytëzuar për të justifikuar një krim pa arsye, pa provokim.

Diktatori Putin e ka fshirë famën e Rusisë

Nata pa gjumë kaloi paralelisht me monitorimin e debateve të OKB-së në East River në Nju Jork dhe raportet e bombave, raketave, shpërthimeve të para në rrugët e Ukrainës dhe mbi kokat e të pafajshmëve. Duke qenë dëshmitar i sfidës së ambasadorit ukrainas ndaj ambasadorit rus për të thirrur Lavrovin dhe për të pyetur nëse po bombardojnë vendin e tij. Dhe përgjigja banale, frikacake, e refugjatëve e homologut të tij rus duke e quajtur udhëheqjen e Ukrainës një “junta”. Por kjo mund të jetë hera e fundit që ndonjë zyrtar rus mendon se ka të drejtë morale të përdorë terma të tillë si nazist apo junta. Mbrëmë, diktatori Putin fshiu famën e Rusisë në luftën kundër nazizmit, shkeli sakrificën e Ushtrisë së Kuqe për çlirimin e Evropës dhe u tall me luftëtarët e fundit të vjetër në Paradën e Fitores kundër Fashizmit. Rusia sot, falë Putinit, nuk ka më të drejtën morale të festojë të kaluarën e saj siç bëri në 80 vitet e fundit.

Gjithmonë më ka pëlqyer që fjala ruse për botën është Mir. Një simbiozë e bukur e botës dhe e paqes e mbledhur në një kuptim të idealit njerëzor. Nga sot, Paqja Ruse do të thotë luftë, shkatërrim, agresion, diktaturë, gënjeshtra dhe manipulim, mashtrim cinik i botës me argumente të fabrikuara para të gjitha paralajmërimeve që dolën për qëllimet e Putinit. Disa gjenerata të reja do të duhet të shpikin një fjalë të re për paqen, por tani pa një sinonim për një botë të neveritur nga veprimet e udhëheqjes së tyre.

Mendohem, pyes veten, cilat ishin argumentet e Stalinit për të justifikuar Clodomor-in, gjenocidin kundër ukrainasve? Unë besoj, plot ideale të barazisë, të kulakëve luftarak, të solidaritetit sovjetik, të diktaturës së punëtorëve dhe fshatarëve mbi borgjezinë. Sot, ukrainasit po përballen me përpjekje të reja për të racionalizuar shkatërrimin e vullnetit të tyre, lirisë së tyre, vetë ekzistencës së tyre si një komb, vend, shtet, kulturë, traditë, histori më vete. Ukrainasit u ngritën pas Clodomor. Një komb që i ka mbijetuar atij katarsisi të përgjakshëm do të ketë forcën për të përballuar dhe kapërcyer atë aktual.

Europa nuk është ajo që ishte deri dje

Europa, nga sot, nuk është më ajo që ishte deri mbrëmë. Është më shumë ajo që dikur ishte naive, ndonjëherë verbërisht e sigurt se nuk do të jetë kurrë. Por Evropa sot, ndryshe nga ajo e vitit 1937, është shumë më e bashkuar dhe e mbyllur ndaj përpjekjeve të Putinit “përça dhe sundo” për të minuar rezistencën ndaj çmendurisë së tij perandorake, nacionalsocialiste. Do të duhet shumë përpjekje, vendosmëri, vendosmëri për të ruajtur atë kohezion në kohët në vijim. Në favor të Ukrainës, por akoma më shumë dhe mbi të gjitha në favor të vetë Europës dhe të ardhmes së saj, tonën.

Një personazh mund të dëshirojë, por historia mëson se partnerë në zbatimin e idesë së çmendur nevojiten për të provokuar një luftë të tretë botërore. Me përjashtim të modeleve të tilla të modernitetit si Jemeni dhe Kuba, Venezuela dhe Siria, kleptomani gjeopolitik në moshë është për momentin – shpresojmë ende – i vetmuar në konceptimin dhe dëshirën e tij. Bindja e tij se askush nuk është gati, i guximshëm dhe i etur për të sfiduar qëndrimin e tij macho dhe vetëbesimin, tashmë është kundërshtuar qartë dhe pa mëdyshje nga bota e lirë. Gati për të mbrojtur lirinë e saj në kufijtë e saj, në Ukrainë, dhe ndoshta një ditë në Rusinë e çliruar nga zgjedha e së kaluarës.

Një ditë, miqtë nga Ukraina do ta kujtojnë këtë ditë siç e kujtuan paraardhësit e tyre Holodomor. Siç e kujtojnë çekët 1968, hungarezët në 1956, afganët në 1979. Siç kujtojmë vitet nëntëdhjetë të përgjakshme. Ia vlen të jetosh, të luftosh dhe të besosh për atë ditë. Fitorja dhe fitorja e tyre për të gjithë ne, për Evropën, për botën.

Dhe më e rëndësishmja – për ukrainasit e vegjël të lindur këtë mëngjes të mjerueshëm. Qofshin të gjallë e të shëndetshëm, të lumtur dhe të guximshëm, qofshin një ditë me krenari të klikojnë: Слава Україні!

 

Burimi: DW

Të fundit